vaarwel grote appel
Helaas, mijn vakantie zit er weer op, en dat is jammer want het was best lekker om een paar weekjes uit te waaien in ‘the city that never sleeps’ oftewel het altijd mooie New York city.
Maar aan alles komt een eind en daar zullen we ons dan maar bij neer moeten leggen. Maar sommige dingen gaan natuurlijk gewoon lekker door en daarmee doel ik natuurlijk op dit log. Anders dan anders want vanaf nu zal ik mij alleen maar gaan bezighouden met columns en articles terwijl Malis lekker zijn reviews blijft schrijven.

Groeten,
Sxf6ze

“Homeless people don’t go missing, homeless people *are* missing.”

Rennen. Dat is wat Franka Potente al zo veel deed in het meesterwerkje Lola Rennt en dat is wat ze in Creep weer vol overgave doet. Afgezien van het rennen heeft Creep overigens niets met eerstgenoemde film te maken.

Franka Potente speelt Kate; een zakenvrouw die hoort dat George Clooney in de stad is en wanhopig als ze is besluit ze de metro naar de stad te nemen in de hoop Clooney te kunnen ontmoeten.
Wachtend op de metro neemt ze plaats op een bankje waar ze al snel in slaap dommelt. Als ze weer wakker word is het duidelijk dat ze er iets heel raars aan de hand is. Het station is zo goed als verlaten en dus besluit Kate op onderzoek uit te gaan in de gangetjes van het gezellige station.

Creep begint hoopvol. De eerste drie kwartier zijn behoorlijk spannend door de constante dreiging die je voelt. Daarna wordt de plank volledig mis geslagen door de creep in volle glorie te laten zien wat de spanning compleet wegneemt. Vanaf dat punt verandert Creep in xe9xe9n grote slasherfilm waarbij er behoorlijk wat bloed vloeit. En dan bedoel ik niet het amuserende geweld van de vele tienerslashers, maar echt behoorlijk wat zieke beelden die behoorlijk expliciet in beeld worden gebracht.

Al met al is Creep dus een teleurstelling. Het dynamische, spannende begin ontaard al snel in een film die geweld boven spanning verkiest. Jammer, want de eerste drie kwartier zat ik echt op het puntje van mijn stoel. De film is absoluut onprettig om naar te kijken maar eng is de film zeker niet te noemen.
Had de film voortgeborduurd op het sterke begin dan ben ik ervan overtuigd dat Creep zeker een behoorlijk spannende film was geworden. Misschien moet regisseur Christopher Smith voordat hij wellicht aan een nieuw horrorproject gaat beginnen aan het bekende gezegde “less is more” denken. Het zou zo maar kunnen helpen.
Franka Potente zou overigens een goede reden zijn om Creep toch te gaan zien, al weet ook zij de film niet te redden.

“I am angry all the time… and I don’t know why.”

Het zal de meeste filmfans niet ontgaan zijn (of je moet onder een rots hebben gelegen); Paul Haggis, de man die eerder het scenario schreef van het oscarwinnende Million Dollar Baby heeft dan eindelijk zijn eigen film geschoten.
Vergelijkingen met Magnolia en Short Cuts zijn snel gemaakt en dat is ook niet heel gek. Net als in die films verteld Crash het verhaal van meerdere mensen (ieder met hun eigen achtergrond en problemen) wiens levens op de een of andere manier met elkaar botsen. In Crash ligt de nadruk echter op hoe verschillende mensen ieder hun eigen vooroordelen hebben over mensen met een andere huidskleur en cultuur. Dit zorgt voor behoorlijk wat spanning die op den duur tot een hoogtepunt komt.

Crash is op bepaalde vlakken een uitstekende film. Zo worden alle rollen behoorlijk goed gespeeld met Matt Dillon en Thandie Newton als persoonlijke favorieten.
Brendan Fraser en Sandra Bullock zijn over het algemeen maar voor een klein deel van de film te zien maar spelen hun karakters overtuigend. Don Cheadle zet als gekwelde politieagent zoals altijd een zeer degelijke rol neer. Ook de bekende rapper Ludacris laat zien dat hij zeer aardig acteren; iets wat hij zeker meer mag doen.

Met behoorlijk wat verhaallijnen die door elkaar verteld worden wil het nog wel eens moeilijk worden voor de kijker om het te volgen maar dat is bij Crash zeker niet het geval. De verschillende verhalen zijn over het algemeen zeer goed maar een aantal zijn duidelijk interessanter dan andere.

Wat als minpunt mag worden gezien is dat de film het soms wat aan subtiliteit mist. De boodschap die Haggis wil vertellen wordt maar al te vaak in je gezicht geduwd en soms voelt het een beetje alsof je als kijker alles hapklaar krijgt voorgeschoteld. Als kijker die graag een beetje zelf nadenkt had ik het graag wat subtieler gezien.
Dat zijn echter kleine dingetjes die in het niet vallen bij alles wat deze film wel te bieden heeft en dat is meer dan het gros van de hollywoodproducties. Crash is een mooie dramafilm die het zonder twijfel goed zal doen bij de Oscar uitreiking en voor een groot deel kan ik mij daar zeker in vinden, al zeurt een klein stemmetje in mijn achterhoofd dat Crash nog beter kon zijn.

“He doesn’t look like a killer.”

John Woo; de man achter het meesterwerk Face/off heeft de laatste jaren een paar behoorlijke blunders gemaakt. Het zeer matige paycheck en het oorlogsdrama Windtalkers behoren namelijk tot zijn hand. De actiefilm The Killer uit ’89 wordt nog steeds gezien als Woo’s beste werk.

Chow Yun-Fat speelt de sympathieke huurmoordenaar Jeff. Tijdens een shoot-out in een nachtclub verblindt hij per ongeluk de zangeres Jenny. Hierdoor wordt hij geteisterd door schuldgevoelens en neemt hij dan ook een laatste opdracht aan om een oogoperatie voor Jenny te betalen. De politie zit hem echter op de hielen met de doorgewinterde inspecteur Eagle aan het roer. Eagle leer meer over Jeff en realiseert zich dat hij te maken heeft met een huurmoordenaar met gevoelens.

The Killer bevat alle ingredixebnten waarmee Woo later zo bekend is geworden. Inmense in slowmotion uitgevoerde actiescxe8nes (inclusief witte duiven) worden naadloos afgewisseld met de emotionele dramascxe8nes. Die dramascxe8nes zijn voor het Westerse publiek misschien net iets te overdreven maar het werkt weldegelijk. Dit is mede te danken aan Chow Yun-Fat die fantastisch werk aflevert als huurmoordenaar met een geweten.Daar tegenover weet Danny Lee ook zeker te overtuigen als Inspecteur Eagle die respect heeft voor ‘The Killer’ maar aan de andere kant de wet wil dienen. De chemie tussen deze twee acteurs maken de film werkelijk een genot om naar te kijken.

Anno 2005 is het nog steeds een genot om The Killer te bekijken. De actie is werkelijk perfect in beeld gebracht en de climax is er een die je nog wel even zal bijblijven. Sowieso zitten er veel scxe8nes in die later schaamteloos gekopieerd zijn en nog steeds worden gebruikt als inspiratiebron.

“Was anything real?”

Truman Burbank (Jim Carrey) is een aardige vent die niets te klagen heeft. Hij woont in het perfect ogende stadje Seahaven, heeft een goede baan xe9n is getrouwd met de mooie en altijd vrolijke Meryl (Laura Linney).

Maar schijn bedriegt. Truman is namelijk de ster van zijn eigen televisieshow. Hij word 24 uur per dag in de gaten gehouden door meer dan 500 camera’s. Dit alles voor de kijkcijfers natuurlijk. Miljoenen mensen over de hele wereld volgen Truman’s belevenissen. Man achter de succesvolle realityshow is Christoff, (Ed Harris) een excentrieke man die boven in de studio de touwtjes stevig in handen heeft en er alles aan doet om de kijkcijfers te behouden.
Truman’s vrienden, collega’s en zelfs zijn vrouw zijn allemaal figuranten die ervoor moeten zorgen dat Truman niks te weten komt over zijn leven.
Als hij op een dag een studiolamp uit de lucht ziet vallen merkt hij dat er iets heel raars aan de hand is en gaat hij op onderzoek uit.

Net zoals de film Edtv is The Truman Show xe9xe9n grote satire op de het hele reality gebeuren die in de jaren ’90 in zijn kinderschoenen stond (met bijvoorbeeld Big Brother).Maar waar Edtv meer de komische kant onderzoekt neigt de Truman Show meer naar drama, al heeft het zeker zijn komische kanten.
Jim Carrey laat zich voor deze film eens van iets serieuzere kant zien en dat is zeker een aangename verrassing. Hij bewijst dat hij zeker niet alleen gekke typetjes kan spelen maar ook nog eens echte karakterrollen kan neerzetten en dat is een welkome afwisseling. Laura Linney speelt geweldig als vrouw die altijd een glimlach op haar gezicht heeft maar waarvan het duidelijk is dat het alleen maar schijn is. Ook Ed Harris laat zich van zijn beste kant zien als de bijna charismatische Christoff.

Kortom; The Truman Show is een dijk van een film die ontzettend knap in elkaar zit en ook nog eens een geweldige satire is op de commercixeble wereld van nu. Het enge is dat het uitgangspunt anno 2005 nog geen eens zo ongeloofwaardig is..iemand die vanaf zijn geboorte 24 uur per dag live via de tv te volgen is..het zou zo maar kunnen.

“My name is..Tetsuo”

Het is 2019 en het is al weer dertig jaar geleden dat wereld oorlog III eindelijk tot een einde is gekomen. De straten van Neo Tokyo worden geregeerd door criminelen en verschillende bendes die op hun motoren de wegen onveilig maken.Tetsuo is zo’n biker die na een ongeval word opgepakt door het leger omdat hij speciale telekinetische krachten ontwikkelt.
Tetsuo’s krachten nemen al snel gigantisch toe en hij ontsnapt om op zoek te gaan naar het fenomeen Akira die de bron is van zijn nieuwe krachten.

Akira is inmiddels een ware cultklassieker geworden. Het was de eerste echte anime die ook in het westen hoge ogen gooiden.
Na hem een paar jaar niet meer gezien te hebben vond ik het wel weer eens tijd worden. Het eerste dat opvalt is dat Akira anno 2005 er nog steeds waanzinnig goed uitziet. De verlichting, de mensen, de stad Neo Tokyo; alles is met veel smaak gemaakt.

Veel mensen zullen al snel afhaken gedurende de film. Het is ook zeker geen film voor iedereen, en echt vrolijk word je er niet van. De film kent ook zeker gewelddadige scxe8nes die misschien niet iedereen zal waarderen maar wel perfect passen bij de sfeer van de film. Hoewel actieliefhebbers absoluut aan hun trekken zullen komen, is Akira wel een film waarbij het verhaal het sterkste punt is. Op het eerste gezicht lijkt het misschien niet meer dan over the top Sci-Fi film maar daarmee doe je Akira te kort. Mensen die door het geweld heen kijken zullen ontdekken dat er veel meer achterzit dan je op het eerste gezicht zou denken.
De angstaanjagende muziek is trouwens ook echt het vermelden waard. De muziek is minimaal en bestaat uit een enkele schreeuw en wat percussie instrumenten maar meer is er ook niet nodig. De fenomenale beelden doen de rest.

Ik kan niet goed verwoorden wat Akira nou zo goed maakt. Het is dan ook echt zo’n film die je moet ondergaan. Akira zal niet iedereen aanspreken maar is xe9xe9n van die films die je achterlaat met een gevoel dat je een heel bijzondere film hebt gezien. Een ware klassieker.

“A warrior’s ultimate act is to lay down his sword.”

Zhang Yimou is al jaren een van mijn favoriete regisseurs. Zo maakte hij meesterwerkjes zoals Raise the Red Lantarn en Happy Times. Dramafilms waarbij het allemaal draait om de karakters. Met Hero (Ying xiong) slaat Zhimou duidelijk een ander pad in. Hero is namelijk een echte martial arts film te noemen! Een verrassende keuze dus van Zhimou maar verandering van spijs doet nu eenmaal eten..

Hero speelt zich af in China in de derde eeuw voor Christus. Het land bestaat uit zeven provincixebn die allemaal een andere koning hebben. De koning van de provincie Qin word al jaren bedreigd door verschillende strijders die hem allemaal dood willen zien, maar geen van alle slaagden zij erin de koning te doden. Een naamloze strijder (Jet Li) beweerd dat hij de drie gevaarlijkste vijanden Hemel, Gebroken Zwaard en Vliegende Sneeuw alle drie heeft verslagen. De film laat zien hoe Naamloos deze heeft verslagen, maar vertelt hij wel de waarheid of speelt hij een spelletje met de koning?

In visueel opzicht is Hero een genot voor het oog. Zo is de scene waarin Naamloos het op een rustiek pleintje opneemt tegen Hemel er xe9xe9n van grote pracht. Zowel qua choreografie als ‘eyecandy’. Of de scene waarin Naamloos en Gebroken Zwaard zwevend over het rustige water elkaar te lijf gaan. De subtiele muziek die daaronder wordt gebruikt is ook fantastisch. De sfeer wordt ook nog eens versterkt door de geweldige omgevingen die elk voorzien zijn van een bepaalde kleur die steeds terugkomt.

Als actiefilm kan Hero zich dus meten met de beste martial arts films. Het is echter jammer dat het verhaal niet heel veel voorstelt. Vooral omdat Zhimou weldegelijk weet hoe hij een verhaal hoort te vertellen. Ik had dus eigenlijk wel wat meer verwacht in dat opzicht. Doordat de film behoorlijk wat flashbacks bevat moet je wel je best doen om het te kunnen volgen, maar in principe is het verhaal behoorlijk standaard.
Dat maakt hero toch zeker geen slechte film. Daarvoor zijn de vechtscenes te mooi en is het acteerwerk te degelijk. Al met al dus een zeer behoorlijke actiefilm die ondanks wat tekortkomingen zeker de moeite waard is.

“Sometimes bad things happen to good people.”

Regisseur Wes Craven zit alweer een tijdje in het vak. De inmiddels klassieke Nightmare on Elmstreet serie is bijvoorbeeld van zijn hand. Nog bekender zijn natuurlijk de Scream episodes en het beschamend slechte Cursed. Ik had daarom eigenlijk niet zoveel vertrouwen in deze film. Maar goed, misschien viel het allemaal wel mee. Het had immers Cillian Murphy in de hoofdrol. Een acteur die op mij een erg sterke indruk achterliet met zijn rol in Batman Begins. Dat Wes Craven de film regisseerde moest ik dan maar voor lief nemen. Een film van tevoren afkraken is natuurlijk ook niet netjes.

Hotel manager Lisa Reisert (Rachel McAdams) reist af naar Dallas om haar oma’s begrafenis bij te wonen. De terugreis kent wat problemen. Het vliegtuig naar miami heeft vertraging en dus zit er niets anders op dan te wachten. Ze ontmoet de charmante Jack Rippner (Cillian Murphy) die ook wacht op de ‘red-eye’. Ze praten en flirten wat om de tijd te doden. Eenmaal in het vliegtuig zit Lisa toevallig precies naast Jack en dat zorgt tijdens de vlucht voor de nodige spanning.

Red Eye begint hoopvol. Binnen een paar minuten zitten we al in het vliegtuig en kan het feest beginnen. Dat beklemmende gevoel wat je hebt in een vliegtuig weet Craven goed over te brengen en er zijn aardig wat scxe8nes die goed zijn uitgewerkt.
Niet in het laatste geval door Murphy die behoorlijk goed speelt als charmante jongeman die opeens zijn ware gezicht toont, zonder daarbij het eerste uit het oog te verliezen.

De film speelt zich zo’n 40 minuten compleet in de lucht af zonder aan spanning in te boeten. En dat is toch wel een complimentje waard. Dat de film dan toch nog tegen het einde een beetje haastig richting de climax afstreeft is een beetje jammer. Ook omdat de scxe8nes op vaste bodem lang niet zo spannend zijn als in de lucht, en een stuk ongeloofwaardiger overkomen. Desalniettemin is Red Eye op momenten een verrassend leuke thriller.

Alle reviews op een rijtje..en ook nog eens op alfabet!

#
nog geen review

A
Akira
American Psycho

B
Buffalo ’66

C
Charlie and the Chocolate Factory
Crash
Creep

D
Deuce Bigalow, American Gigolow
Donnie Darko
Dukes of Hazzard, the

E
nog geen review

F
Fantastic Four
Fargo

G
Goodfellas

H
Hero
Hitchhiker’s Guide to the Galaxy, the
Howl’s Moving Castle

I
I, Robot

J
Jackie Brown

K
Killer, the

L
Land of the Dead
Limey, the
Last Samurai, the

M
Memento

N
nog geen review

O
Ong-Bak

P
nog geen review

Q
nog geen review

R
Rear Window
Red Eye
Requiem for a dream
Reservoir Dogs
Ring, the
Ring Two, the

S
Sin City
Skeleton Key, the
Spirited Away

T
Truman Show, the

U
Unbreakable

V
nog geen review

W
nog geen review

X
nog geen review

Y
nog geen review

Z
nog geen review

“Yah.”

Het is moeilijk de al weer 9 jaar oude film Fargo in een hokje te plaatsen. Is het drama? Komedie? Thriller? Fargo is dit allemaal. En de wijze waarop de gebroeders Coen deze genres doen samensmelten is geweldig. Maar laat ik bij het verhaal beginnen.

Jerry Lundegaard (William H. Macy) is een autoverkoper die zichzelf financieel gezien behoorlijk in de nesten heeft gewerkt en dringend geld nodig heeft. Wetende dat zijn schoonvader het behoorlijk goed voor elkaar heeft, laat hij zijn eigen vrouw ontvoeren door twee misdadigers. De ene is de praatgrage Carl (Steve Buscemi) en de ander is de zwijgende Gaear (Peter Stormare). Een klassiek duo dus.
Ze ontvoeren Jerry’s vrouw maar natuurlijk onstaan er wat complicaties waardoor ze genoodzaakt zijn drie onschuldige mensen te vermoorden. De zwangere agente Marge Gunderson (Frances McDormand) wordt op de zaak gezet en ze komt al gauw op het spoor van Jerry Lundegaard.

Het verhaal is eigenlijk al vele malen verfilmd, maar de wijze waarop dat gebeurt is prachtig. De Coens laten vooral de menselijke kanten van de personages zien en nemen alle tijd om het verhaal te vertellen. Macy speelt geweldig als sukkelige autoverkoper die niet meer weet wat hij met zichzelf aanmoet en steeds wanhopiger wordt. Maar iedereen speelt sowieso uitstekend. Frances McDormand wist echt mijn hart te winnen als sympathieke agente en Buscemi en Stormare zijn een erg leuk duo om naar te kijken.

De film kent zijn komische momenten en ook de thriller aspecten zijn duidelijk zichtbaar, maar in de kern is Fargo een echte dramafilm te noemen vol tragische gebeurtenissen. De subtiele muziekscore ondersteund die gedachte alleen maar en is de slagroom op de taart.
Fargo laat vooral de menselijke kanten van de personages zien en doet dat zo goed dat je echt met de personages mee gaat leven. Zelfs al zit de film vol met belachelijk absurde momenten. De twee oscars die de film kreeg (o.a voor Frances McDormand) zijn dan ook niet meer dan terecht.